Blog

   Początek stycznia to czas życzeń noworocznych. Jako wierny tradycji publicysta edukacyjny postanowiłem złożyć je nauczycielom. Tak po znajomości (tego zawodu); w końcu jestem jednym z nich!

   Nie skorzystam z łatwych opcji. Nie będzie pozbawionego konkretnej treści „Wszystkiego najlepszego!”. Nie będzie też długiego katalogu nauczycielskich problemów, choć ich rozwiązanie, nawet cząstkowe, ucieszyłoby zapewne znaczną część ciała pedagogicznego. Po co jednak rozmieniać się na drobne, skoro bolączek jest tak wiele, że nawet na wołowej skórze wszystkie się nie zmieszczą?! Postanowiłem wybrać tylko jedno życzenie, esencjonalne i adekwatne do czasów. Wstępnie wytypowałem dwa obiekty pożądania, które szczególnie często pojawiały się ostatnio jako obietnice w narracji władz oświatowych, co daje choć minimalną nadzieję na ich spełnienie. Teraz, już na oczach Czytelnika, pozwolę sobie rozważyć, czy lepiej życzyć nauczycielom w roku 2026 odbudowy prestiżu tego zawodu czy raczej zwiększenia ich autonomii w codziennej pracy?

   Mowa oczywiście o podpisie Karola Nawrockiego pod ustawą wprowadzającą reformę edukacji „Kompas Jutra”. Sporo osób się tym emocjonuje, choć ja uważam, że niepotrzebnie. Otóż, Drogi Czytelniku, niezależnie od decyzji lokatora Dużego Pałacu, będzie to polityczny sukces Barbary Nowackiej. Jeśli podpisze, ministra uzyska możliwość pełnej realizacji swojego opus magnum, które postawi ją w szeregu osób znanych w historii polskiej edukacji, tuż obok innej sławnej reformatorki, Anny Zalewskiej. Jeżeli zaś nie podpisze –  będzie mogła do końca życia opowiadać, jak cudownie byłoby w polskiej szkole, gdyby nie obstrukcja prezydenta, i chodzić w nimbie męczeństwa.

   30 listopada minie 10 lat istnienia bloga „Wokół szkoły”. W tym czasie opublikowałem 427 artykułów, w zdecydowanej większości poświęconych edukacji. Jak na pracę wykonywaną pro bono, hobbystycznie, ilościowo chyba całkiem nieźle. Co do jakości, ocenę pozostawiam Czytelnikom; jest jednak krzepiące, że często otrzymuję podziękowania za to co piszę, czy po prostu, że piszę, także od ludzi zupełnie mi nieznanych.

   22 listopada spotkało mnie bardzo miłe przeżycie. Oto wziąłem udział w dorocznej konferencji naukowej „Forum o Wychowaniu”, zorganizowanej w ramach Rządowego Programu Wsparcia Rozwoju Organizacji Harcerskich i Skautowych na lata 2018-2030. Zanim otrzymałem zaproszenie, nawet nie wiedziałem o istnieniu tej ekumenicznej platformy dyskusji o wychowaniu dzieci i młodzieży. Skorzystałem jednak bez namysłu, bowiem po raz pierwszy odkąd prowadzę szkołę, ktoś wyraził zainteresowanie harcerskimi źródłami jej programu. Poproszono mnie o wygłoszenie krótkiego wykładu oraz wzięcie udziału w dyskusji panelowej na ten temat.