Blog

   6 marca Instytut Badań Edukacyjnych ogłosił z emfazą w mediach społecznościowych, że wybrano ponad 200 specjalistów do pracy nad podstawą programową dla szkoły podstawowej. Serdecznie gratuluję szczęśliwym wybrańcom, którzy swoim zgłoszeniem dali wyraz przekonania, że jak jest szansa włączyć się w jakąś zmianę, to należy to zrobić. Ja podjąłem podobny eksperyment cztery miesiące wcześniej. Mając za sobą to doświadczenie, a także wyciągając wnioski z bieżącej analizy przebiegu przygotowań do reformy, ogłaszanych komunikatów i dokumentów, zająłem pozycję krytycznego recenzenta, albo malkontenta, jak określił publicznie taką postawę pan Tomasz Gajderowicz, wicedyrektor IBE.

   Pani redaktor Aleksandra Pucułek z radiozet.pl konsekwentnie rozwija autorski cykl wywiadów na temat edukacji pod nazwą „Co dalej…?”. Miałem przyjemność być jednym z jej rozmówców, a teraz z zainteresowaniem przeczytałem zapis rozmowy z dr. Tomaszem Gajderowiczem, wicedyrektorem Instytutu Badań Edukacyjnych, na temat przygotowywanej obecnie reformy edukacji.

   Znajomy poprosił mnie o napisanie artykułu. Szukając inspiracji zacząłem grzebać w swoich archiwach. Zgodnie z oczekiwaniem znalazłem tam coś przydatnego, co po niewielkich korektach stało się nadal aktualne. Przy okazji tych poszukiwań natrafiłem też na kompletnie zapomniany plik zatytułowany "Miniatury pedagogiczne". Z datą ostatniej edycji 18 listopada 1999 roku. Najwyraźniej zapisane kiedyś przemyślenia młodego dyrektora, który zaczynał już kumać, jak funkcjonują ludzie w szkole.

   Otworzyłem, przeczytałem i postanowiłem to podarować Czytelnikom z okazji walentynek. Bez jednej poprawki, co oznacza, że ówczesne refleksje wydają mi się nadal aktualne. Oczywiście proszę o zrozumienie, że owe materiały trącą myszką, nie ma w nich słowa o smartfonach, a jedna z opisanych sytuacji między nauczycielami, podejrzewam, że autentyczna, dzisiaj byłaby bezlitośnie schłostana mianem mobbingu. Generalnie jednak samo życie wskrzeszone zupełnym przypadkiem po 25. latach.

   Napisałem niedawno, że nie potrzebujemy szybkiej reformy, rzeźbionej na kolanie, ale całego szeregu prostych posunięć, rozwiązujących konkretne problemy. I oto jest dobry przykład.

   Opublikowano rozporządzenie zwiększające długość trwania egzaminu ósmoklasisty. Zrównano czas przeznaczony na pisanie dla uczniów posiadających opinie o potrzebie wydłużenia czasu egzaminu i tych, którzy takich opinii nie posiadają. Nikomu niczego nie zabrano – po prostu standardem stanie się czas przedłużony. Zmiana nie dotyczy – i słusznie – uczniów posiadających orzeczenia.